Jerzy Zagórski – „Rozmowa” [1932]

1274px-tbms_and_sb2cs_dropping_bombs

Rozdzielać pomiędzy widzów, jak jabłka, mądrość widzianych rzeczy,
to znaczy:
być tobą, chłopcem, który już pożarł rodzinnowiejskich 7 lat
i patrzy przez szyby wagonu na świat mijający opodal.

Przedmioty nie przeczą
pokrewieństwu, któreś im dowiódł:
możesz wszystko porównać do morza, którego nie widziałeś nigdy,
ale o którym z obrazków wiesz, że tam są łódki na brzegu
możesz wszystko porównać do lasu,.możesz wszystko.porównać do śniegu,
powiedz;
łąki zalała woda,
powódź.

Wyrośniesz, wybuchnie wojna, będziesz w samolocie błyszczącym, huczącym i śmigłym
pętlicami obłoki sprzęgać, pruć ziąb,
jak wachlarze zasłony roztaczać,
a kiedy rodzinnym polem cień twój przebiegnie znowu
babcia zapatrzy się w niebo,
nie potrafi go wzrokiem rozgrzebać,
bomba spadnie na klomb
tuż przy frontowych schodach.

 

Źródło: „Żagary”, 7/1932



Kategorie:Poezja, Poezja, Poezja, Poezja, Poezja, Źródła

Tagi: , , ,

2 replies

  1. Dzięki, że się tym podzieliłaś. Coś mi drgnęło w duszy podczas czytania.

  2. Dla mnie Jerzy Zagórski zawsze będzie się kojarzył z wierszem pt. „Wszystko co piękne”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: